Kończąc omawianie wirusowych zapaleń mózgu u dzieci wydaje się celowe wspomnieć o istnieniu dyskusyjnego zespołu znanego po- wszechnie pod nazwą ostrej uleczalnej ataksji móżdżkowej. Znamy szereg zespołów móżdżkowych u dzieci, które mieszczą się w ramach: 1) mózgowego porażenia dziecięcego, 2) postępujących procesów zwyrodnieniowych w o.u.n., 3) neuroalergicznych odczynów po prze- bytych chorobach zakaźnych wieku dziecięcego, jak ospa wietrzna, odra, różyczka itd., 4) procesu rozrostowego w tylnej jamie czaszki, 5) zespołów zatrucia i nietolerancji na różne leki. Ostra uleczalna ataksja móżdżkowa wydaje się być odrębnym zespo- łem, za czym przemawia jej dość ściśle określony obraz kliniczny, nagły początek, ostry przebieg i bardzo dobre rokowanie, bez pozo- stałości i objawów ubytkowych ze strony układu nerwowego. Mogą się zdarzyć pomyłki rozpoznawcze, ponieważ dla niektórych prze- wlekłych chorób zwyrodnieniowych charakterystyczny jest przebieg z objawami zaostrzenia i remisji. Te przypadki mogą być początkowo niesłusznie uważane za ataksję móżdżkową. W wątpliwych przypadkach dopiero dalsza długotrwała obserwacja dzieci, u których postawiono to rozpoznanie, pozwala na wykluczenie ewentualnego procesu przewlekłego, przebiegającego z objawami móżdżkowymi. Ostrą uleczalną ataksję móżdżkową jako odrębne schorzenie wy- odrębnił po raz pierwszy w 1953 r. Thieffry i współpracownicy. Thief- fry wyraźnie podkreślił, że zespół ten należy odróżniać od zapalenia mózgu i móżdżku w przebiegu towarzyszących chorób zakaźnych wieku dziecięcego.